Een epidemie van agressie?

Het leek de afgelopen jaren wel een epidemie: agressie tegen hulpverleners en tegen anderen met een publieke taak. Hoe halen mensen het in hun hoofd om het werk van hulpverleners onmogelijk te maken? Vrijwel iedereen die geconfronteerd wordt met de verhalen over agressie tegen publieke dienstverleners stelt zich die vraag.

In opdracht van De Stichting Maatschappij en Veiligheid hebben Eliza Bergman, Marco de Vries en ik onderzoek gedaan naar precies die vraag eigenlijk: hoe ontstaan de situaties waarin publieke dienstverleners met agressie te maken krijgen?Boek Agressie tegen PD
In een aantal case studies hebben we agressie onderzocht tegen politie, ambulancepersoneel, agressie rond de jaarwisseling en agressie in het onderwijs, het openbaar vervoer en het verkeer. Wanneer het maar mogelijk was hebben we ook de daders zelf gepoogd te spreken.

Het onderzoek is uitgemond in dit boek: Agressie tegen publieke dienstverleners. Uit de gevallen die wij uitgebreid hebben onderzocht, rijst het beeld op dat de mensen die echt over de schreef gaan, vaak mensen zijn die dat niet alleen tegen dienstverleners doen, maar ook op andere terreinen. Het zijn vaak mensen die al een strafblad of in elk geval ervaring met politie of justitie hebben. Maar dat is niet in alle gevallen zo. En juist in die gevallen waar heel gewone burgers zich schuldig maken aan agressie, blijkt dat de zaken niet zo zwart-wit liggen.

Bestelinformatie hier.

Het onderzoek is in december 2013 gepresenteerd op een conferentie in De Balie in Amsterdam. Verslag van die middag hier op de site van de SMV.

Marco de Vries schreef op basis van zijn ervaringen in dit onderzoek een stuk in NRC naar aanleiding van de zaak-Mitch Henriques.

Documentairemaker Geertjan Lassche maakt op basis van één van de onderzochte gevallen de film Blinde Drift.

Ruzie met Bono

csm_Still_Bono_813cebffc7

Het was echt wel een bijzonder moment voor me: een interview met mijn grote rock-held Bono. Het is mei 2002 en Bono is op reis in Afrika, samen met de Amerikaanse minister van financiën Paul O’Neill. Bono wil deze conservatief uit de regering van Bush jr. ervan overtuigen dat hulp echt helpt en dat de rijke landen de schulden van de armste landen eens moeten kwijtschelden.

In het Sheraton Hotel van de Ethiopische hoofdstad loop ik te ijsberen, hopend dat hij echt op zal dagen, zoals zijn medewerkster beloofd heeft. Na een uur of zo is hij er dan. Ik ben al geen reus, maar hij is nog een halve kop kleiner dan ik. Maar ik herinner me nog steeds zijn stevige handdruk. We kunnen Bono een kwartier spreken over schulden en hulp aan de armste landen. Dan staat het interview erop. So far so good…

Mijn reportage met Bono is HIER te zien.

De volgende dag reizen we nog een dagje mee met het reisgezelschap van ‘the odd couple’, rockster Bono en de grijze Amerikaanse minister. We bezoeken een textielfabriek in Addis Abeba, opgezet door een Amerikanen en Ethiopiërs samen. Een hal vol Ethiopische arbeiders maakt er t-shirts en andere kleding. De minister is erg enthousiast.

Als we later met Bono het hotel weer inlopen, vraag ik hem terloops of die textielfabriek nu zo’n duidelijk voorbeeld was van de noodzaak van ontwikkelingshulp. De kleine grote man draait zich naar me toe, zet zijn handen in z’n zij en bijt me toe: ‘What do you mean? This is what Africa needs!’

Daar was ik wel even ondersteboven van. Ging ik nou ruzie krijgen met mijn grote idool? Ik sputter tegen dat de Amerikaanse minister hier wel erg makkelijk z’n punt over de vrije markt, kapitalisme en dergelijke kon maken. Tot mijn opluchting kalmeert het bommetje meteen weer en begint uit te leggen dat zijn team dit met het gevolg van de minister had afgesproken. Bono zou hulp-projecten laten zien, maar O’Neill wilde ook de zegeningen van de markt op het programma.

Toch bleef zijn uitval me wel even bezig houden, moet ik toegeven. Maar als ik Bono op de dag van vertrek tegenkom in de drukke hotel-lobby neemt hij afscheid met een grote glimlach en een uitbundige high five. Mijn liefde voor U2 heeft de ontmoeting met Bono overleefd…

Samia’s Olympische Droom

Samia foto Peter Chonka 2

Ze schitterde op de Olympische Spelen van Beijing in 2008, al werd ze kansloos laatste op de 200 meter sprint voor vrouwen. De volgende Spelen heeft ze niet gehaald, al was dat haar grootste wens. Ze verdrinkt in 2012 in de Middellandse Zee. Als één van de vele bootvluchtelingen.

Waarom kiest een ogenschijnlijk zo succesvolle en veelbelovende Somalische jonge vrouw die fatale weg? Die vraag bracht mij tot het maken van een reportage over Samia. Via onderstaande link is de reportage te zien.

Samia’s Olympische Droom