Joodse kolonisten als Palestijnse staatsburgers?

De meeste westerse landen belijden nog steeds hun geloof in twee staten als oplossing voor het voortdurende conflict tussen Israël en de Palestijnen. Maar hoe langer de huidige impasse voortduurt, hoe onmogelijker deze optie lijkt te worden. En is de twee-staten-oplossing het eigenlijk wel de beste weg naar vrede? Steeds meer mensen twijfelen daaraan. De Israëlische schrijver Nir Baram vertolkt dit geluid in een interview in de NRC van zaterdag 10 september. Wat ziet hij dan als oplossing?

data4662069Baram vindt dat zowel Joden als Palestijnen overal in Israël en de Palestijnse gebieden zouden mogen wonen. Hij stelt zich één thuisland met twee staten voor:

‘twee aparte staten met een fluïde scheiding, die samenwerken in een confederatie. Simpel gezegd: de Arabieren in Israël kunnen blijven, zij worden Palestijns staatsburger en Israëlisch ingezetene. Ook de kolonisten blijven waar ze zijn: zij worden juist Israëlische staatsburgers die in Palestina wonen.

Wie zijn oplossing utopisch noemt, slaat Baram fel om de oren. „En de tweestatenoplossing is dat niet? Hoeveel dichterbij zijn we in een halve eeuw bezetting gekomen?”‘

Joodse kolonisten als inwoners van een Palestijnse staat? Nir Baram is niet de enige die daarin gelooft. Er bestaat al langer een kleine beweging – ontstaan vanuit Joodse kolonisten op de Westoever – die juist deze weg als de weg naar vrede ziet. Sommigen van hen zouden het zelfs prima vinden om als Jood staatsburger van een Palestijnse staat te worden. Zij vertegenwoordigen een radicaal ander perspectief op het conflict tussen Joden en Palestijnen.

De reportage uit 2011 is hier te zien.

wachttoren-settlement

Arm en rijk

De laatste tijpeter-bakker-still-3d horen we niet zo vaak meer over hem, maar in 2005 was Peter Bakker de CEO van TNT Post en een van de opvallende en toonaangevende topmannen in het Nederlandse bedrijfsleven.

Peter Bakker kreeg veel bekendheid door zijn initiatieven voor armoedebestrijding. In plaats van het sponsoren van chique golftoernooien, liet hij TNT bijdragen aan het World Food Program.

In 2005 nam Peter Bakker zijn voltallige raad van bestuur mee naar de beruchte sloppenwijken van Nairobi om daar zelf voor het World Food Program eten uit te delen aan de allerarmsten. Ik was erbij met cameraman Onno ‘t Hooft en het leverde deze reportage op:

Volgens mij blijkt uit de reportage veel waardering voor het initiatief van Peter Bakker en TNT. Niettemin liet een van zijn PR-mensen achteraf een tikje verontwaardigd blijken dat ze de vragen naar Bakkers eigen inkomen en het grote contrast met de mensen in Nairobi niet zo leuk vond. “Moet-ie dan maar niks doen?!”, vroeg ze zich hardop af. Goed punt. Natuurlijk is het goed wat Bakker deed. Toch kon ik niet om die vragen heen.

En eigenlijk ben ik op zichzelf ook niet tegen zulke hoge inkomens. Ik ben vooral tegen hele lage inkomens.